De hele familie kijkt naar Ollie en Sophie: samen aftellen, dansen en bidden

Het is inmiddels een traditie geworden bij Huub en Louise Runhaar en hun vier kinderen: op zondagochtend samen Ollie en Sophie kijken. Er wordt afgeteld, gedanst, gebeden én heel goed geluisterd. Ook de rest van de week komen de lessen van Ollie en Sophie spontaan ter sprake. Niet alleen bij de kinderen; ook bij de ouders. ‘We zijn met z’n allen dichterbij God gaan leven.’

Dit bericht is geplaatst op 22-12-2020

Huub en Louise (beiden 38) uit Bennekom zitten een woensdagmiddag aan de eettafel met hun vier kinderen: Charlotte (11), Florian (9), Valerie (5) en Suzanne (3). Ze eten knakworstjes op bolletjes. Suzanne pakt een knakworstje, zet haar tanden erin en maakt er geluidjes bij. Met haar tanden maakt ze gaatjes in de worst. Louise is verrast: ‘Wat doe jij nou? Ik vind het fijn als je wat netter eet.’ Suzanne reageert: ‘Nou mama, dit is ook een talent hoor. Zie je hoe goed ik het kan?’

 

Ollie en Sophie ging die zondag over talenten. Het maakte zoveel indruk dat het thema drie dagen later uitgebreid besproken werd. Louise: ‘Onze dochter is op ontdekkingstocht gegaan naar wat ze goed kan. Ik vind dat echt heel tof. Ik word er blij van. Ieder persoon heeft talenten gekregen. Als je dat als kind leert, dan heb je er je hele leven wat aan.’

 

Liefde naar elkaar

De familie is nu ruim twee jaar deel van Mozaiek0318 in Veenendaal. Huub: ‘De preken zijn toegankelijk en ik kan ze op mijn eigen leven toepassen. Ik heb meer handvatten bij het geloof gekregen. Daardoor is mijn geloof gegroeid.’ Louise: ‘Wat ik leerde is om eerst Jezus te zien en dan de ander. Je kijkt echt vanuit een stuk liefde naar elkaar. Wat ik ook merk bij Mozaiek is dat de Heilige Geest op zondag aan het werk is. De Geest verandert je hart.’ Huub knikt: ‘Vroeger was geloof wetenschap, nu is het geloof.’

 

Het geloof was voor hen een zoektocht. Die zoektocht hebben ze bewust met de kinderen gedeeld. Louise: ‘Ik vond het best spannend om de kinderen erbij te betrekken. Maar het leverde veel op, met name met de oudste twee. We spraken over wat zij mooi en lastig vinden. We hebben het ook over een stukje kerkbeleving gehad. Die beleving vinden we terug bij Ollie en Sophie. Het komt iedere aflevering zo dichtbij. Het doet wat met onze kinderen. Zelfs een 3-jarige gaat ermee aan de slag. Dat is typisch Mozaiek. Het doordrenkt je.’

 

Dansen, luisteren, bidden

Huub: ‘Ollie en Sophie zit goed in elkaar. Het is qua inhoud goed doordacht, maar tegelijkertijd ook spontaan en enthousiast. Er zit genoeg afwisseling in: dansen, luisteren, bidden. En de stukken zijn niet te lang, de kinderen kunnen de aandacht goed erbij houden. ’

 

Louise: ‘Wij leren er ook van. Vrienden van ons kijken ook en daarna praten we erover. Sommige dingen wist ik als volwassene niet eens. De afleveringen over de wapenrusting vond ik bijvoorbeeld echt goed. Ik ben ermee aan de slag gegaan om zelf de wapenrusting aan te trekken.’

 

Eerste rang voor de televisie

Iedere zondagochtend zitten de jongste twee, Valerie en Suzanne, op de eerste rang voor de buis. Pontificaal voor de televisie staan hun stoeltjes. De andere familieleden zitten tweede rang: om de jongste twee heen of op de bank erachter. Louise: ‘De kinderen genieten van elkaar.’

 

Door Ollie en Sophie wordt er thuis vaker over geloofsthema’s gesproken dan voorheen. Louise: ‘Als ik Valerie naar bed breng dan zingen we soms een liedje of bidden we samen. Eén keer zei ze: ‘Zullen we nu fluisterend bidden? We gaan maar niet schreeuwend bidden hè’. Het is veel normaler en laagdrempeliger geworden om over geloof te praten. En vaak komen de kinderen er zelf mee.’

 

Niet twijfelen, maar accepteren

Zo was Charlotte een keer aan het oefenen om Gods stem te verstaan. Louise: ‘Ik vind het mooi hoe open en ontvankelijk kinderen zijn. Dat kan ik van ze leren. Kinderen zien dingen ook meteen als een dankpunt. Florian zei een keer op vakantie: ‘Ik heb God gevraagd voor een hoge golf en ik heb hem gekregen’. Dat is zo leuk om te horen. Kinderen vertrouwen makkelijker. Als volwassenen twijfelen we misschien of het wel van God was. Maar eigenlijk moet je daar niet aan twijfelen, je moet het gewoon accepteren.’

 

Als gezin zijn ze dichterbij God gaan leven. Huub: ‘We zijn meer vanuit een verlangen gaan leven.’ Louise heeft ook ontdekt waar haar hart sneller van klopt. In januari gaat ze voor anderhalve dag aan de slag op het secretariaat van Mozaiek0318. ‘Ik heb ontdekt waar mijn verlangen zit. Als je dat volgt en God erbij betrekt, dan groeit het verlangen en zal je daar zegen ervaren.’

 

Door Marina de Haan