Familie Beukers naar Papoea-Nieuw-Guinea

‘Hans en Gerline gaan samen met hun dochters de zending in: ‘Verbluffend wat God doet als je Hem de kans geeft’ Wij geven ons leven aan U, Heer. U mag bepalen wat U met ons leven doet.’ Het is het gebed dat Hans en Gerline Beukers hebben gebeden toen ze de roep van God hoorden om de zending in te gaan. ‘Het was heel spannend, maar het gaf ook veel rust’, vertelt Gerline.

Dit bericht is geplaatst op 01-12-2020

Hans (35) en Gerline (36) vertrekken, samen met hun drie dochters Stephany (13), Britney (11) en Shania (8), eind november voor onbepaalde tijd naar Papoea-Nieuw-Guinea. Naar de plek waar ze van januari 2018 tot en met juni 2019 ook al waren. Van hartje Biblebelt in Nunspeet naar het regenwoud van Papoea-Nieuw-Guinea om het werk van God te doen. Wat ze tijdens deze reis ontdekten over hun Maker heeft hen voorgoed veranderd.


Avontuur

Het leven van het gezin liep op rolletjes. Hans was eigenaar van een bedrijf met zorgartikelen dat boven verwachting goed liep. Samen hadden ze een hondenfokkerij. Eigenlijk ging alles voor de wind. Hans is van nature ondernemend, een aanpakker en extreem avontuurlijk. Gerline had een stuk minder avonturenbloed.


‘Ontwikkelingslanden trokken mij bijvoorbeeld echt niet. Ik had er niets mee’, geeft ze toe. Maar God begon haar hart aan te raken. ‘In 2016 ontstond er een diep verlangen met een beeld erbij. Ik zag mezelf steeds in een regenwoud zitten in een derdewereldland. Ik had geen idee wat ik ermee moest, het beeld bleef maar terugkomen. Maar ik zei er niets over tegen Hans. Dat heb ik best een tijdje volgehouden’, glimlacht ze.


Ook in het hart van Hans legde God een verlangen. ‘Jaren eerder was ik een keer alleen naar Portugal voor werk. Toen vond er een verandering in mijn relatie met God plaats. Ik werd sterk bepaald bij Psalm 143, waar staat: Leer mij, o God van zaligheden, mijn leven in Uw dienst besteden. Te pas en te onpas kwam deze psalm sterk naar voren. Ik wist dat er iets was dat God van mij verwachtte.’




‘Ik moet wat tegen je zeggen’, zei Gerline op een avond tegen haar man, met wie ze vijftien jaar getrouwd is. ‘Ik floepte het verlangen eruit. En Hans was niet verbaasd.’ Hans: ‘Ik voelde dat God iets van me vroeg, maar ik durfde Hem die ruimte niet te geven, omdat ons leven zo goed ging. Ik wilde mijn gezin niet in een onzekere positie brengen. Maar toen Gerline het vertelde, viel alles op z’n plek. Dit is het moment waar God ons beide naar toe heeft gebracht.’


Na een gesprek met Cees en Rommy van Harten hebben ze hun leven in Gods handen gelegd. Daarna stuurden ze brieven naar zes zendingsorganisaties. Hans: ‘Cees zei tegen ons: Jullie zetten de trein in beweging, maar geef het stuur aan God. Dat hebben we gedaan. We vertrouwden erop dat God de plek zou aanwijzen die voor ons bestemd is.’


De twee voerden bijzondere gesprekken bij vier mooie organisaties. Gerline: ‘Na het eerste gesprek dacht ik: Dit zou het kunnen zijn. Weer deelde Cees zijn wijsheid met ons: Het kan een raam zijn, wacht op de deur.’ Dus dat deden ze, maar eenvoudig was het niet. Na het derde gesprek hadden ze de hoop bijna opgegeven. ‘Misschien hadden we het toch mis gehad’, vertelt Hans. ‘Misschien hadden we God tóch niet gehoord.’


Vertrouwen

Het vierde en laatste gesprek was bij Wycliffe Bijbelvertalers, maar veel hoop hadden ze niet, want ze zijn geen vertalers. Gerline: ‘Ze bleven Hans maar vragen: Wat vind je het leukste om te doen op het zendingsveld?’ Hans: ‘Iedere keer antwoordde ik dat we ons leven aan God hebben gegeven. We vertrouwen het aan Hem toe.’


Aan het eind van het gesprek hoorde het echtpaar over een vacature in Papoea-Nieuw-Guinea om een agrarisch project op te zetten. In het verleden heeft Hans korte bedrijfsovernames bij boeren gedaan. ‘Het bizarre is dat de vacature een exacte kopie was van mijn cv. En het meest bijzondere is dat toen wij Wycliffe onze brief stuurden, zij twee dagen later een brief uit Papoea kregen waarin een agrarische projectleider werd gevraagd.’’


Ook voor de Bijbelvertaal-organisatie was dat compleet nieuw. Nooit eerder is een gezin voor een agrarisch project uitgezonden. Hans: ‘Het centrum van Wycliffe in Ukarumpa staat op grond die gepacht is van de regering. Het mag bijna gratis gebruikt worden, zolang er maar een agrarische activiteit plaatsvindt. Het bestaansrecht van het bijbelvertaalwerk hangt dus af van het agrarische project.’


‘We hadden geen idee waar Papoea-Nieuw-Guinea lag, maar dat maakte niet uit. We gingen.’


Regenwoud

En nu, na zo’n anderhalf jaar in Nederland te zijn geweest, gaat de familie terug. Papoea-Nieuw-Guinea telt ruim zeven miljoen inwoners met 836 verschillende talen. Er loopt een hoofdweg door de hooglanden. Dat is de enige weg van het land dat zo groot als Frankrijk is. Het is er bergachtig met een tropisch regenwoud. De basis van Wycliffe is compleet afhankelijk van vliegverkeer. Het centrum is zelfvoorzienend. Zo is er onder meer een drukkerij, een studio voor geluidsopnames voor de audio Bijbel, een zagerij, een meubelmakerij en een autogarage.


Bij een lokale stam hebben ze destijds in drie maanden de taal en de cultuur geleerd. Hans: ‘Je ervaart wat de mensen daar doormaken. Als ze na een dag werken thuiskomen weet je wat ze nog te wachten staat. Sommigen lopen anderhalf uur naar het werk en weer terug.’ Gerline: ‘En dan nog in het donker eten maken. Ik heb veel respect voor ze.’


Binnen een jaar is het team van lokale boeren – cowboys genoemd – gegroeid van een tot vier. De kudde is uitgebreid van zestig naar bijna driehonderd koeien en een paar schapen. Er is nu een melkverwerkingsbedrijf waar yoghurt, slagroom en hüttenkäse worden geproduceerd. Voor de komende periode staan boter en roomijs op de planning. De producten van de boerderij worden onder meer verkocht aan het winkeltje op het centrum. Hans: ‘Zowel de productie als de kwaliteit zijn stabiel.’


Ook is er een basis gelegd van wegen om de koeien overheen te laten lopen en is er altijd goed en stromend water voor de dieren. Daarnaast hebben ze vlak voor vertrek naar Nederland een extra visproject opgezet. Hans: ‘Tijdens corona hadden de mensen geen vlees meer om te eten. Omdat het visproject zo’n succes was, konden ze gelukkig vis eten.’


Verbluffend

Komende periode gaat Hans verder met het uitbouwen van de agrarische plannen en draagt hij meer leiding over aan de lokale cowboys. Gerline gaat zich op alfabetiseringswerk focussen. Samen gaan ze ook aan de slag in het bijbelvertaalwerk van Wycliffe. Gerline: ‘Er is veel honger om de Bijbel in de eigen taal te lezen. De impact van de Bijbel in je moedertaal heeft ons geraakt. Het is de taal die tot je hart spreekt. Het is mooi dat we een team van zeven taalgroepen mogen leiden.’


Gerline: ‘God heeft mensen aan elkaar gegeven om in relatie met elkaar te zijn en elkaar te steunen. Door verdriet te delen, groeien we. Mijn ogen zijn geopend: relaties zijn zó belangrijk.’ Hans: ‘Wij laten alles in Nederland achter, maar we hebben er nu al zoveel voor terug gekregen. We hadden nooit gedacht dat we de zending in zouden gaan. Het is verbluffend wat God doet als je Hem de kans én de ruimte geeft.’


Blijf op de hoogte

Hans en Gerline zijn samen met hun gezin onderdeel van Mozaiek033. Door voorganger Arjen ten Brinke zijn ze uitgezegend. De familie Beukers vliegt op 30 november naar Papoea-Nieuw-Guinea. Ze vertrekken voor onbepaalde tijd, maar komen steeds na een periode van twee jaar terug naar Nederland. Volg hun reis via beukers-papoea.nl

Geschreven door Marina de Haan