Rhodé

Ik ben Rhodé. Ik ben 16 jaar en ik zit in het 1 e jaar van MBO laboratoriumtechniek in Arnhem. Verder beoefen ik de sport honkbal. Ik kom uit Rhenen maar ben toen ik klein was naar Veenendaal verhuisd. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 6 was. Ik heb 3 zussen en een halfbroertje. Ik woon samen met mijn moeder, stiefvader en mijn halfbroertje.

Dit bericht is geplaatst op 12-02-2017

Ik ben gelovig opgevoed en ging altijd met mijn ouders naar de kerk. Eind 2011 werd ik door mijn jongste zus en haar voormalige vriend uitgenodigd om naar Mozaiek0318 te gaan. Daar ging ik toen met hen heen. Op een gegeven moment ging het uit tussen mijn zus en haar voormalige vriend en toen ging ik nog maar af en toe met mijn zus mee. Een tijd later ging zij niet meer naar Mozaiek0318 en toen ging ik daar alleen heen.

Helaas later zwakte ik wat af in mijn geloof. Ik deed er niet zoveel mee en het boeide mij allemaal vrij weinig. Ik ging niet meer naar de kerk, bleef nachten lang wakker kijkend naar films, series of skypend met vrienden. Het geloof deed me allemaal niet zoveel meer, al hoewel ik me er nog wel een beetje voor open stelde. Als God bestond waarom merkte ik er dan niks van? Waarom zijn er dan zoveel slechte dingen in de wereld? Ik zwakte steeds verder van het geloof af. Het deed me allemaal niet zoveel meer. En als er dan gevraagd werd of ik gelovig was, was het antwoord vaak ‘wel zo opgegroeid maar nu echt ABSOLUUT niet meer’ ik schaamde mij er zelfs voor.

Na langere tijd ging het steeds slechter met mij. Ik had erg last van mijn knieën en enkels en schouder en mentaal ging ook steeds verder achteruit. Ik kreeg slechte gedachtes. ‘ik zou nooit zo goed worden als dat zij is’ ‘oh was ik maar zo mooi als dat zij zijn’ ‘ik ben niks waard’ ‘ik hoor hier niet op deze wereld thuis’ waren veel voorkomende gedachtes. Het werd steeds erger. Ik vond mijzelf niks waard, zat de hele dag op mijn kamer in ‘mijn eigen wereld’ vol met series, comics en online vrienden. Ik ging elk jaar op kamp. Het is van een christelijke organisatie en altijd als ik daar was geweest was ik weer een soort van vervuld met Zijn liefde. Helaas hield ik dat nooit lang vol. Elke keer als ik het geloof weer opzocht kon ik het niet vast houden. Ik viel weer terug in mijn eigen wereld vol met slechte gedachtes. Anderen waren veel beter dan mij en ik hielp hen dan ook graag ook al was het ten kostte van mijzelf. De gedachtes werden steeds erger en ik begon mijzelf te verwaarlozen. Ik at steeds slechter en slapen deed ik ook niet veel. Ik begon mijzelf te slaan en te denken dat de wereld veel beter zou zijn zonder mij. Dit bleef en het werd steeds erger. Niemand wist ervan, zelfs mijn ouders niet. Telkens als zij vroegen hoe het met mij ging reageerde ik met ‘best’ of ‘gewoon’. Ik liet niets los over hoe ik met mijzelf worstelde, hoe minder mensen het zouden weten hoe beter. Ik zette elke dag weer een soort masker op. Ik was er helemaal klaar mee. Mijn leven boeide toch niemand en ik kon het beter beëindigen. Toch was er iets binnen in mij wat mij tegen hield. Ik heb het toen niet gedaan. Op 24 januari 2016 was ik met twee vrienden naar een youth worship avond van het mozaïek. Ik ging af en toe naar de kerk maar ik deed er niet echt wat mee. Die avond ben ik flauwgevallen. Ik begon steeds vaker flauw te vallen. Het werd ook steeds erger. Op 26 juli 2016 ben ik naar de dokter gegaan, want zo vaak flauw vallen? Nee dat was niet normaal.

In de zomervakantie ben ik naar Royal Adventure geweest. Een tienerweek op de betteld. Ik was daar op vakantie met mijn ouders en ik wilde daar graag aan mee doen. In die week had ik voor het eerst mijn verhaal verteld aan een van mijn groepsleiding. Die zelfde dag kreeg ik van mijn ouders een boekje ‘strijd in je denken’. Toeval? Nee dat bestaat niet. Op de een na laatste avond van het programma mocht je naar voren komen als je opnieuw wilde beginnen en je Hem wilde volgen. Ik ben daar naar voren gegaan en heb daar gebeden voor iedereen die ik maar bedenken kon. Even later werd er door twee leiding van het programma voor mij gebeden en daar heb ik een aanraking van God gehad. Wow dat was gaaf! Het ging toen voor langere tijd goed en had geen last van de dingen in mijn hoofd Het ging opeens een stuk beter met mij en ik focuste mij veel op het geloof.

Wauw dat was echt gaaf, maar ik bleef flauw vallen en het werd steeds erger. Als ik ‘s avonds weleens in bed lag, begon ik erg te trillen en zelfs soms hyperventileren. Helaas viel ik weer terug. ik ging af en toe naar de kerk, maar ik hield mij niet echt bezig met het geloof. Ook al wilde ik het super graag, ik had geen houvast. Mijn gedachtes werden weer van kwaad naar erger en ik heb toen een deel van mijn verhaal verteld aan een vriend van mij. Ook ging ik naar de alpha cursus. Dat hielp wel en gaf mij een beetje houvast.

Een tijdje later begon ik mijn boekje weer te lezen. Dat hielp echt enorm en ik begon mij weer op het geloof te focussen. Ik wilde mijn keuze voor God bevestigen. Ik wilde mij laten dopen.

Ik had wat navraag gedaan en op 17 januari 2017 zou er een informatie avond zijn bij mozaiek0318 voor het dopen. Ik had er veel over nagedacht en was uiteindelijk niet gegaan. Ik verdien het toch niet om zo’n keuze te mogen maken hoorde ik in mijn hoofd. En al gauw dacht ik van ‘nee ik ben hier niet klaar voor en verdien dit niet’ ik heb toen God om een teken gevraagd of ik het alsnog zou doen. In de nacht van 21 op 22 januari gebeurde een hele hoop. Een stroom van slechte gedachtes kwamen op mij af gevlogen en ik begon mij zelf pijn te doen, ik wilde mijzelf weer beëindigen. Op zondagochtend 22 januari ging ik weer naar mozaiek0318. Na de dienst heb ik voor mij laten bidden en zou ik die avond met wat vrienden naar youth worship gaan. Die avond was zo bijzonder voor mij. Je mocht naar voren gaan en ik deed dat. Ik ging in gebed en voelde mij een beetje wankelen. Ik dacht ‘oh nee he ik wil niet weer flauwvallen’, dus ik hield mij een beetje tegen. Toen dacht ik nee ik laat het gaan en ga daarna weer verder. Ik viel flauw en er gebeurde iets met mij. Ook al wilde ik opstaan het voelde beter om te blijven liggen. Ik begon weer te trillen en te shaken en er kwam iemand bij me om met mij te bidden. Op een gegeven moment zag ik een groot licht en het voelde alsof er binnen in mij een groot gevecht plaats vond. Niet lang daarna werd het heel zwaar in mijn hoofd en begon te schreeuwen. De druk op mijn hoofd was erg zwaar. Er zat iets wat niet los wilde laten. En toen opeens was er rust. Ik ging met mijn armen gespreid liggen en ik voelde niks ik dacht niks, er was rust binnen in mij. Ik had een teken gekregen. Dit was mijn teken. Ik moet het doen dacht ik. En heb mijzelf aangemeld om te dopen. Ik wil Hem volgen en hem blijven volgen. En ik weet dat Hij mij zal helpen en Hij blijft bij mij.

Ik sta op de foto met een roos, om dat ik weet dat ik nog veel ga leren en helemaal tot bloei zal gaan komen.